Blijf op de hoogte van het nieuws bij Impuls & Woortblind.
Email adres
Veilig en zonder spam

Je bent niet je ADHD

|

Okee je hebt dus ADHD. En daar heb je soms last van. Maar je bent veel meer. Je bent niet je ADHD. Leg vooral je focus op dingen die wel goed gaan. Maar…sla ook niet door naar ADHD als iets positiefs te noemen!

Blog van Remco Iedema

Stel, je kind komt thuis met een rapport. Op het rapport staan vijf achten, een vijf en een vier. Hoe reageer je dan? Op die vervelende onvoldoendes, zullen veel mensen zeggen. Maar de vraag is: waarom richt je je aandacht niet op die vakken waarin je kind excelleert? En waar identificeert het kind zich mee: met die onvoldoendes? Of met die prachtige cijfers? Ben je je voldoendes of ben je je onvoldoendes?

Deze vragen spoken door mijn hoofd als ik nadenk over de positieve kanten die je aan ADHD kunt verbinden. Het is helemaal in om ADHD positief te benaderen. Toch is het iets dat mij niet lekker zit. Als we een positief beeld neerzetten van ADHD, gedragen we ons dan niet net als die bedrijven die roepen dat een crisis “kansen” biedt? Of als de eigenaar van een grommende hond, die benadrukt dat deze toch echt niets doet? Nee, natuurlijk niet.
Wat motiveert mensen om zich ‘ADHD-er’ te noemen, om zich vervolgens uit te putten in alle voordelen die dat met zich meebrengt? Het vertrekpunt is verkeerd. Als je vertrekpunt ADHD is zit je al in het defensief. Je gaat je energie investeren in zaken waarin je waarschijnlijk niet zult excelleren.

In mijn rol van manager heb ik vele functioneringsgesprekken gevoerd. Een deel van zo’n gesprek gaat over de vraag: hoe wil je je ontwikkelen? Heb je daar een opleiding bij nodig? Vaak wil een medewerker zich ontwikkelen in zaken waar hij of zij niet zo goed in is. Heel begrijpelijk. Maar is het niet veel beter om je te ontwikkelen in zaken waar je wél goed in bent? Wie ben je, je voldoendes of je onvoldoendes?

Vanuit mijn eigen ADHD zou ik een hele lijst kunnen maken van zaken waarin ik niet goed ben. Of die mij afremmen. Zo af en toe poppen ze op (en zitten ze mij dwars), maar in het algemeen ben ik hier niet zo mee bezig. Natuurlijk zijn er de scherpe kantjes aan mijn gedrag. Als ik er één ding van heb geleerd is het repareren. Een bakkie doen. Uitpraten. De verbinding zoeken. Maar daarbij heb ik het nooit over mijn ADHD. Mijn ADHD is niet verantwoordelijk. Als je je ADHD verantwoordelijk gaat houden glij je af naar die defensieve positie. Dan ben je je onvoldoendes.

Eén van de meest inspirerende gesprekken voor mijn boek “Succes met je ADHD!” was voor mij het interview met ADHD-coach Cathelijne Wildervanck. Wat mij boeit is dat zij de ADHD-kant van haar cliënten minder interessant vindt. Ze vindt de rest van haar cliënt interessant: ADHD, prima, maar wat ben je nog meer? Waar ben je goed in? Wat zou je willen doen? Of zijn? Ofwel, wat zijn je voldoendes?

Voor mij is daarmee de cirkel rond. Het aan de slag gaan met mijn ADHD heeft mij best wat gebracht. Van een onvoldoende naar een zesje. Het aan de slag gaan met mijn ambities en kwaliteiten heeft mij veel méér gebracht. Achten en negens. Het is voor mij dan ook geen moeilijke vraag waarin ik mijn energie wil stoppen. In mijn voldoendes.

Blijf op de hoogte van het nieuws bij Impuls & Woortblind.
Email adres
Veilig en zonder spam